Miło jest widzieć łzy i emocje tych, którzy oglądają Twoją twórczość, ale nic tak nie doprowadza do rozterki jak łzy nad tym co się stworzyło. To takie jedne momenty, w którym nagle przypominam sobie, że mam uczucia i czuję coś oprócz irytacji i rozbawienia w życiu. Tak jakby dopiero w takim momencie dochodziło się do refleksji, że "to co tworzę może w kimś wzbudzić emocje"... Jeżeli wzbudziło je aż we mnie.
Dwa razy w życiu tylko płakałam nad swoimi oc. Nawet nie można nazwać tego jako płakanie, bardziej po prostu rozczulenie się, ze łzami lecącymi gdy Ty uśmiechasz się i zastanawiasz "oj, Ty głupiutka....Co tym razem?". Pierwszy raz miałam coś takiego nawet nie aż tak dawno. Z rok? Półtora roku temu? Chyba był wieczór i rysowałam Itimeira i Katamenosa... Czy... Czytałam coś z nimi. Pamiętam tylko obraz tej sceny, a nie co to było dokładnie. I nagle po prostu rozczuliłam się, bo tak ich kocham i są dla mnie tacy specjalni... Tak po prostu.
Ostatnio (no dobrze, dziś) drugi raz się coś takiego zdarzyło... Pisałam fragment opisu postaci Itimeira (21 000 słów, going strong) i doszłam do momentu przepisywania od nowa jego osobowości przed śmiercią... I... Po prostu poczułam, że mam łzy w oczach. Dodatkowo miałam "My Love" polnalyubvi w tle - piosenkę tak pasującą do tego wszystkiego.
Ten fragment nawet nie był aż tak wzruszający... Tak, jest smutny, ale mam tyle innych emocjonalnych rzeczy.. A mój mózg po prostu uznał, że no dobrze Vin, zobacz co Ty tworzysz.
"During Black era (near Itimeir’s death, after he had cut his hair) Itimeir’s pretty reserved and dissociated from his emotions, getting used to them just almost not existing in him in reality. He had experienced derealisation, making him seemingly accept his death after a time of being emotional about it. The god didn’t want to die in a bitter way - he wished to present himself as quiet, calm and gentle. Itimeir wanted others - in this situation Katamenos and Irmes - to take the joy that he had already lost, he didn’t want them to carry the burden of his own life anymore. Even if Itimeir knew he’s going to break the hearts of the two most important creatures in his life, he knew he that they will suffer more than he ever will in his afterlife (despite his supposed punishment being like 10 times worse in fact), therefore he wished to leave the last images of him as a gentle Itimeir, soothing their grief with his acceptance. While Katamenos was panicking and being anxious about loosing the god till the eternity, being left by the only creature that had ever given him safety and care, Itimeir just held him in silence, with a smile that tried to tell the human that „I will be there somewhere, still”.
It was true that Itimeir never cried close before his death. It seems like he reserved all the crying for both his best friend and the lover, wanted to please and soothe them as much as he could before completely vanishing even spiritually. Itimeir knew that by being his best, genuine self he could give himself one last shine before eventually committing suicide."
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz