Kolejny wariat - Katamenos... Oficjalna oc, która rozpoczeła całe moje universum, tego piątkowego wieczoru, gdy wracałam z zabiegu w Warszawie i byłam tak zmordowana, że cały ten stwór mojej wyobraźni wydawał się jakimś fever dream'em. A to tylko zbrukany arystokrata, potępiony za życia jak i za śmierci, nienawidzący wszystkich, bo stracił wiare w ludzkość... Pomimo że tak łatwo umie sie zakochać w kimkolwiek, kto tylko okaże mu najmnniejszy gest życzliwości. Świat jest taki pogmatwany, gdy żyjesz w kraju, w którym słowo 'ateista' jest równe śmierci, hm?
Also - nie wiedziałam jeszcze co to Lalka przed stworzeniem Katamenosa, więc te podobieństwa z Wokulskim są przypadkowe Lol, ale tak - oni są tak cholernie podobni, ale dla mnie to flex! Bo jak mówiłam... Nie miałam jak się nawet inspirować Lalką :o
─── ⋆⋅ ♰ ⋅⋆ ───
Katamenos d'Arkerjas
"I'm scared of the love that I have for You, because I know it will ruin me. And I also know that I will let it."
"You ask… Why wouldn’t I become some kind of alcoholic or drug addict to stop feeling anything? Well, my dear friend… Because mental death might be a final end of me. My vivid feelings and loud thoughts are the last remains of me."
Liberalny ateista w świecie ortodoksji. Potępiony za życia, jak w zaświatach.
Stoicki, poważny i zimny, ale w środku wrażliwy, pozbawiony nadziei romantyk... Liberalista, który chciał odcisnąć piętno na społeczeństwie, ale w trakcie tego procesu doznał nieodwracalnego piętna traumy. Katamenos urodził się jako pierworodny syn oligarchicznej rodziny Asajiru, która również rządziła krajem. Dorastanie jako ateista spowodowało, że miał duże konflikty ze swoim ojcem - rygorystyczną, a nawet toksyczną osobą, która nawet zmusiła Katamenosa do poślubienia kobiety znacznie starszej od niego, zważając na fakt, że była wpływowa, a dodatkowo... Joacheim znacznie za nią przepadał...
Głównym punktem kulminacyjnym historii Katamenosa było odrzucenie przez niego świętej ofiary dla bogini Evdapos - dając innym do zrozumienia, że nie może pozwolić religii kontrolować swojego życia. Obraz jego zagorzałego religijnie ojca, który żarliwie się modlil, a potem znęcał się nad swoją żoną i dziećmi, wspierając tylko młodszego, ulubionego syna utrzymywał mu się w głowie. Wszystko to sprawiło, że Katamenos stał się martwy w oczach wszystkich. Nawet jego rodziny. Stał się wyrzutkiem, potępionym za życia, jak i w zaświatach. A po kilku latach, był już tylko widmem osoby - zrujnowanego poety.
Katamenos nigdy nie dowiedział się, że kilkadziesiąt lat po swojej śmierci stał się autorytetem największego ruchu antyreligijnego Asajiru, a jego książka została największym arcydziełem literatury Asajiru - źródłem historycznym jak i kulturowym.
Jak ludzie mówili... Okazało się, że ateizm Katamenosa się mylił - po zabójstwie stanął twarzą w twarz z istotą, którą był pewien, że już kiedyś widział... W swoim paraliżu sennym lata temu... Itimeir był niczym prawdziwa mistyczna nimfa, eksperymentująca z ludzką duszą. A dusza Katamenosa była już wystarczająco zrujnowana, by rujnować innych.
Symbolizm (mój)
"Skutki mentalne po odrzuceniu i ignorancje przez społeczeństwo. Ogólny wstręt do ludzi, spowodowany desperacją, brakiem empatii czy zrozumienia, a także różnice religijne. Niemiej jednak, darzenie uczuciem kogokolwiek, kto tylko ukaże najdrobniejszy akt życzliwości - idealizacja. Problematyka osoby zrujnowanej społecznie, która zamieniła się w najgorszą wersję siebie przez społeczeństwo, pomimo tego, boi się, że rujnuje każdego, z kim tylko się zbliży. Zrujnowany romantyk, który nie jest w stanie zaakceptować swojej wrażliwości i trudnych uczuć."
─── ⋆⋅ ♰ ⋅⋆ ───
Informacje podstawowe
Historia (religia): Evdanizm
Motyw (piosenka): Jakakolwiek piosenka Myslovitz, albo Trójkąt Warszawski Taco... Ogólnie polskie smutasy
Symbol (religijny): Rzeczywistość
Data utworzenia: 28. listopad 2020 roku
Pełne imię: Katamenos d'Arkerjas
Rodzina: Joacheim d'Arkerjas (ojciec), Margaret (Lindt) d'Arkerjas (matka). Rodzeństwo: Lou, Aret, Velda, Astoria, Daerois (nie pamietam czy tak sie pisalo jego imie bo ten zgred umarl po 6 latach zycia)
Wiek (biologiczny): W chwili śmierci 33 lat (lata w Asajirze są wydłużone)
Wiek (wygląd): Mi to wygląda na 40stke dziadyga
Płeć: Mężczyzna
Wzrost: 194 cm
Data urodzin: 24 Grudnia 1838 roku
Miejsce urodzenia: Asajir (stolica)
Data śmierci: 31 Grudnia 1876 roku, w czasie balu noworocznego
Przyczyna śmierci: zabójstwo - dźgniecie nożem w plecy
Rasa/kraj pochodzenia: Człowiek - Asajirczyk
Rezydencja: Rodzinny pałac w Asajirze. Po śmierci - Cuir
Status społeczny: W życiu - najstarszy syn panującej krajem, oligarchicznej rodziny, później generał armii (pozycja utracona)
Mbti i enneagram: INTJ 4w5
Temperament: Melancholik-Choleryk
Orientacja seksualna: nieznana
─── ⋆⋅ ♰ ⋅⋆ ───
------OSOBOWOŚĆ------
Katamenos stara się być uprzejmy dla innych (zwykle mu się to nie udaje), ponieważ jako arystokrata został dobrze wychowany i nauczony bycia dżentelmenem. Wykonuje swoją pracę po cichu, bez żadnych argumentów, tylko jeśli uważa, że jest to słuszne z jego moralnym kompasem. Katamenos prawie zawsze dodaje swoje sarkastyczne komentarze... Czasem są to jego jedyne słowa w konwersacji. Nienawidzi, gdy ktoś próbuje go poznać, lub zbliżyć się jakkolwiek do niego, jest to rodzaj mechanizmu obronnego po latach bycia samotnym. Bardzo podejrzliwy w stosunku do innych. Woli rzucać nieznajomym onieśmielające spojrzenie niż miłe. Katamenos często mówi to, co myśli, nie zawsze chcąc być złośliwy (a może chce?). Ma on również honor i to ogromny. Zrobiłby wszystko, co uważa za dobre, nie boi się konsekwencji, przez to, że zawsze ma plan i czuje odpowiedzialność za wszystko, co robi lub mówi. Pozostaje wierny sobie, swoim słowom i przekonaniom. Dodatkowo, jest typem osoby, która uwielbiałaby być liderem i początkowo byłaby w tym dobra, ale na ogół nie czuje potrzeby władzy. Ze względu na swoją inteligencję i umiejętności obserwacji, jest w stanie wiele powiedzieć o osobie po tym, jak się zachowuje, a jego słowa często były postrzegane jako coś mądrego. Katamenos zazwyczaj nie lubi przemocy, ale jeśli ktoś położyłby palec na kimś, kogo kocha, to istnieją wyjątki.
Wydawał się być naprawdę surowy, zimny i prawie nigdy się nie odzywał ani nie uśmiechał.Co prawdopodobnie jest prawdą, chociaż w środku Katamenos jest naprawdę sentymentalny, wrażliwy i sprawia wrażenie nieszczęśliwego romantyka.
Ma tendencję do romantyzowania, a dodatkowo zakochuje się tak łatwo w swoim życiu, że aż tego faktu nie cierpi i wstyd mu za to. Katamenos nienawidzi własnych myśli niszczących jego umysł, ciągle myśli, ż eza dużo myśli (Lol). Widzi w sobie żałosną osobę, która tak łatwo zakochuje się w byle kim, ale jest to coś nad czym nie panuje. Czasem ta miłość, nawet wchodzi w obsesję.
+ Psychoanaliza
"Wydaje mi się, że już to wywdzięczało, ale wejdę tutaj w zdrowie psychiczne.
Jego zdrowie psychiczne było złe, odkąd sięgał pamięcią. Katamenos zawsze czuł, że nie należy do swojej rodziny. Czuł, że nie ma nic wspólnego z arystokracją w Asajjrze, zawsze nie trzymał się norm społeczeństwa pieniądza. Surowy ojciec sprawiał, że życie Katamenosa było o wiele bardziej bolesne i pełne gniewu i poczucia ciągłej walki, niż mogłoby być bez niego. Tak naprawdę, gdyby nie pewne osoby w jego życiu, Katamenos prędzej popełniłby samobójstwo... Miał to w planach, albowiem bycie duchem w oczach wszystkich dookoła sprawiło, że sam poczuł się jak duch - zaakceptował, że tylko przeszkadza i zajmuje miejsce w pałacu dla innych. Przestał wychodzić z domu, tak naprawdę miał nocny tryb życia, by nie musieć patrzeć na obojętność ludzi. Katamenos nie czuł nic, ale w tym samym czasie czuł wszystko. Wiedział, że gdyby tylko mógł cofnąć czas, mógłby chociaż zjednać się ze swoją matką, która po cichu chciała pomóc synowi, jedak jej mąż zabronił wtrącania się kobiecie w takie sprawy.
Katamenos zawsze zastanawiał się, że może gdyby jego życie było inne, mógłby być inny, bardziej otwarty, mniej zmęczony... I kochany. Mógłby być kimś innym, gdyby nie to.
(Dalej w jego historii) Ostatecznie wykończyła go śmierć Itimeira. Stracił wiarę i rozsądek we wszystko. Wszystko, czego chciał, to po prostu zniknąć, nie musieć trwać w tym bezczasie afterlife'a. Wszyscy, których kochał zawsze uciekali, umierali. Wszystko, czego dotykał rujnowało się, jakby zarażał innych swoim skażonym umysłem. Chciał po prostu przestać istnieć, ponieważ nawet bycie martwym było wyczerpujące. Podejrzewana głęboka depresja za życia.
- Poezja/pisarstwo
- Granie na fortepianie
- Jeździectwo i arystokrackie gry
Ulubione! <3
Kolory:
Beżowy, nocny granat
Zapach:
Letni deszcz
Częśc ubioru:
Laski (nie takie) i peleryny
Styl ubioru:
Whatever, bro doesn't care
Kwiat:
Asajirskie leijie
Jedzenie:
Ciasta czekoladowe np. brownie
Picie:
Herbata (prawdziwy arystokracki import)
Część dnia:
Noc
Pogoda:
Wiosenna/Przedwiośnie
─── ⋆⋅ ♰ ⋅⋆ ───
------HISTORIA------
Katamenos urodził się 24. grudnia 1838 roku jako pierwsze potomstwo Joacheima i Margaret d'Arkerjas - nowo założonego rodu oligarchicznego, które niedawno przejęło władzę nad krajem - Asajirem. Niestety z powodów traumatycznego przeżycia, Margaret nie była w stanie zajmować się swoim synem, toteż ich więź nigdy nie mogła odbudować się na nowo. Przez większość swojego życia, Katamenos nie czuł nic głębszego do swoich rodziców - uważał ich za tych nad nim, nic więcej. Mimo tego, z początku jego ojciec chciał "wytresować" młodzieńca na dobrego polityka i szczerze - udało mu się to, albowiem nawet jeżeli Katamenos nienawidził Joacheima, to do końca życia miał w sobie dryg polityczny.
Pierwszym konkretnym wydarzeniem w życiu Katamenosa była jego historia miłosna z arystokratką - Karmen. Potajemnie spotykali się i byli kochankami, dopóty dopóki jej rodzice nie zmusili jej do poślubienia innego mężczyzny. Po tym, jak dowiedzieli się o Katamenosie, rodzice Karmen zaproponowali pojedynek między młodymi przy użyciu rewolwerów. Pierwszy, który zastrzeli drugiego bez zabijania, poślubi Karmen. Niestety Katamenos nie wygrał, nawet jeśli był wtedy generałem armii (taka ma być ironia). Został postrzelony w nogę (co spowodowało jego kontuzję, przez co chodził wolniej nawet w życiu pozagrobowym) i przegrał. Karmen w dniu ślubu popełniła samobójstwo, a Katamenos do ostatnich dni miał wrażenie, że to on ją zabił i przez całe życie czuł się winny. Później, te same uczucie wróci w postaci Itimeira... Te całe wspomnienie jest małym sekretem rodziców Katamenosa, ale był to pierwszy punkt zaczepny jego ojca. Zobaczył w nim słabe ogniwo i po prostu czuł wstyd za splamienie nazwiska.
---
W XIX wieku stało się powszechne, że najwyższe rodziny arystokratyczne i oligarchiczne w stolicy poświęcały swoje rogi dla Evdapos jako podziękowanie i pokłon. Odnosiło się to tylko do najstarszych synów rodzin arystokratycznych. Ten, kto miał największe i najlepiej wyglądające rogi, składał je w ofierze. Dlatego też wiele rodzin traktowało swoich najstarszych synów inaczej, aby zapobiec uszkodzeniu ich rogów w jakikolwiek sposób nawet w młodym wieku. Poświęcenie było naprawdę szanowane przez społeczeństwo, a ten, kto nie złożył ofiary, był skazany na klątwę i potępienie w życiu pozagrobowym, tak jak za życia.... Katamenos miał postawić się w tej sytuacji. Został wybrany na tego, który miał złożyć ofiarę, jednak przez swoją zaciętość w poglądach i chory sceptyzm religijny, wolał skończyć jako ten 'potępieniec', niż pozwolić jakimś bujdom miotać jego życie... I honor!
Osamotniony w swoim domu, na kilka miesięcy przed poświęceniem, zaczął przyjaźnić się ze swoją siostrą - Lou, która odbudowała mu w przyszłości nadzieje na dobre dusze w człowieczeństwie. To ona była jedyną oporą w tym arystokrackim życiu, które przymuszony wiódł. Nawet, gdy po wejściu do zdobionej na złoto sali odmówił uroczyście poświęcenia i wyszedł w ciszy, Lou zawsze widziała w nim autorytet. Podziwiała go, jednak większość wysoko postawionego społeczeństwa skreśliła potomka oligarchów na wieki. Z tym - jego ojciec.
Zaczęło się piekło. Krzyki, groźby rewolwerem, szamotaniny. Katamenos tak naprawdę cudem uszedł życiem, albowiem gniew Joacheima był groźny niczym dziki niedźwiedź, z którym Katamenos od zawsze walczył... Jednak niekiedy zaczął się bać podnosić głos na ojca - zaczął się wycofywać z życia dla swojego dobra. Dla dobra matki, która chciała odnowić relację ze swoim zaniedbanym synem, ale jej mąż groził, że wygoni ją z domu i skończą się dla niej jedwabne suknie.
Z początku Katamenos nie wychodził z domu przez długie miesiące, które zamieniały się w lata. Jedyne osoby, które widywał to Lou i jego przyjaciel - Maximillian, z którym często spotykał się za nocy. Mężczyzn połączyła nienawiść do Joacheima, albowiem Maximilian zawsze powtarzał, że gdyby nie jego zmiana w prawie, to jego ojciec - Senator nigdy by nie zbankrutował i nie zmarł na gruźlicę z rozpaczy, przez co teraz Maximilian musi zarabiać poprzez sprzedaż starych pamiątek i kolekcji zegarków. Katamenos zawsze umiał poczuć pocieszenie w towarzystwie swojego nieco drwiącego, niekiedy przygłupiego, ale za to wyrozumiałego przyjaciela. Maximilian nigdy nie wykorzystywał pozycji Katamenosa, mimo swojego stanu rzeczy, nie prosił o pomoc materialną.
Katamenos powoli się kończył. Mentalnie i fizycznie, albowiem zaczął odliczać dni do swojego samobójstwa. Był cieniem osoby, wrakiem, duchem uczynionym przez społeczeństwo i jego zaciekłość w religii, braku otwartości umysłu. Był traktowany przez każdego, jakby już naprawdę nie żył. I nie jest to dramatyzowanie - nikt nie witał się z nim, żadna z pokojówek czy innych osób z domostwa nie ukazywała mu już respektu, czy nie wypełniała swoich prac w jego zakresie. Był to rozkaz Joacheima, lecz i ich własna "moralność". Katamenos był potępiony, zasługiwał tylko na karę, jakby wszyscy inni chcieli go przygotować na to, jak będzie cierpiał w piekle. Po długich latach, Katamenos się poddał. Ludzie dostaną tego co chcieli.
Oznaczył datę własnej śmierci i zaczął pisać dzieło swojego życia. "Zegar straconych" rozpoczął się prologiem pod postacią własnego monologu filozoficznego nad własną sytuacją. Część ta kończy się historią o tym jak kupił dla Maximiliana sklep, w którym mógł rozwijać swój biznes i zarabiać pieniądze na siebie. Katamenos opisywał przeróżnych ludzi spotkanych w sklepie, których obserwował ukryty w zapleczu sklepu. Opisywał sytuacje, bawił się w obserwatora z własnymi komentarzami i refleksjami. Skończył pisać niemalże w punkt. Katamenos miał popełnić samobójstwo po nowym roku, jednak został wyręczony i po tym jak opuścił w agonii bal noworoczny, został zamordowanych przez grupę zatrudnioną przez jego młodszego brata, Areta.
W swoim testamencie napisał jednie "Najmilszy Maximilianie - 'Zegar straconych' ma zostać opublikowany"
--
Katamenos się mylił, a teraz był postawiony w Metavi pośmiertnie i wrzucony szybko do Kasadu, zmuszony do roli 'laleczki' Itimeira. Ta cała agonia mieszała się z jego myślą, że całe swoje życie przebolał dla 'prawdy', która okazała się fałszem. Tak bardzo wieżył w coś, co było nieprawdą. A teraz siedział w jednym pokoju ze znienawidzoną przez cały ludzki kult religijny zmorą.
Jeszcze na długo przed śmiercią, Katamenos po raz pierwszy zobaczył Itimeira. Jednak ta historia zostanie opisana w następnym wpisie, który już jest w większej połowie przygotowany.
"I Po długim czasie... Itimeir po raz
pierwszy widzi potępionego demona, wchodzącego do jego głównej sali
zamkowej ... Katamenos d'Arkerjas. Minęło sporo czasu, odkąd Itimeir
widział prawdziwą ludzką duszę... Więc... coś się w nim zmieniło.
Itimeir potraktował Katamenosa tak, jak normalnie potraktowałby kogoś
takiego (+Katamenos był POTĘPIONY.) - z okrucieństwem. Przyłożył mu
nawet nóż do gardła, grożąc mu. Ale tym razem okrucieństwo Itimeira
było... chaotyczne. Zachowywał się naprawdę niezdarnie, wszędzie go było
pełno. Nie był w stanie patrzeć Katamenosowi prosto w oczy (hihihih).
Więc... Katamenos został w Kasadzie. Itimeir powiedziałby, że wciąż tu
jest, ponieważ bóg był ciekawy go jako stworzenia, chcąc poznać życie
człowieka... Ale z drugiej strony Itimeir czuł coś dziwnego. Nie będę
zdradzać całego lore na temat ich związku, ale mieli naprawdę ciężki
początek, odnajdując się w toksycznych zachowaniach, ale jednak
Katamenos wyznając Itimeirowi swoją (toksyczną) miłość. Byli więc razem.
Itimeir, ze swoimi złudzeniami wobec Katamenosa i Katamenos, ze swoją
desperacją i brakiem nadziejnego romansu i samotnością wyrzutka. (BEDZIE
ODDZIELNY POST O NICH)"
Ale tak, nie wiadomo czy to z desperacji, szaleństwa czy też swojej natury, Katamenos wszedł w chorą miłość z czymś, co powinien nienawidzić. Czasami zastanawiał się, czy nie kocha Itimeira tylko dla tego, by dołować siebie nad swoją pomyłką z życia, jako przypomnienie, że się mylił. Jednak to Itimeir uratował go przed upadkiem - Itimeir chciał by jego partner miał znaczenie i dzięki temu Katamenos nie musiał się martwić ciężkim życiem typowego potępieńca. Nie zamieszkał w Kasadzie jak ludzie i dzięki odizolowanej przestrzeni obdarowanej przez boga, mógł poczuć się chociaż na chwilę dobrze. I był tak cholernie wdzięczny. Na chwilę wszystko było okej. Katamenos zyskał czas i pole do poprawy swojej osoby, był motywowany miłością do Itimeira... Który jednak nagle umarł.
W tym całym chaosie ataku, tylko Katamenos nie walczył - nie tylko dlatego, że myślał racjonalnie, ale dlatego, że był zajęty... Itimeirem. Znalazł swojego partnera w zamku, gdy ten był już prawie martwy... Bóg ledwie przytomnie spojrzał mu w oczy, gdy Katamenos trzymał go we własnych ramionach, nie bardzo wiedząc, czy powinien coś zrobić... Czy po prostu siedzieć tutaj ze swoją miłością, trwając przy jego śmierci. Ale Itimeir nagle przemówił słabym głosem, nalegając, by Katamenos wbił swój sztylet głębiej, by mógł w końcu opuścić to życie w spokoju. Katamenos początkowo odmówił, bojąc się, ale w końcu zrobił to, co mu kazano.
Katamenos nigdy nie mógł otrząsnąć się z uczucia, że teoretycznie zabił Itimeira.
Katamenos już nigdy nie znalazł spokoju, pozostał widziany jak włóczył się po krainach zaświat, w poszukiwaniu tego, czego już nigdy nie dostał. Zabrano mu ostatnie cząstki człowieczeństwa.
Na zawsze.
Wpływ historyczny
Katamenos
zyskał popularność w Asajjrze dopiero wiele dekad po tym, jak został
zamordowany. Zaczął być symbolem dla wielu liberalnych partii
politycznych i nurtów społeczno-politycznych. Ludzie zaczęli
usprawiedliwiać jego czyny i odkrywać prawdę o jego śmierci, 40-50 lat
po fakcie. Również
jego pierwsza i ostatnia książka miała w tym duży udział. Napisał ją
jako własne świadectwo, ostatnie słowo w sytuacji własnego życia. W
prologu wygłosił wielką mowę/monolog o swoim zrujnowanym życiu, o swoich
przemyśleniach na temat całej tej sytuacji, żalach, ale i akceptacji.
Później książka ta wywarła duży wpływ na społeczeństwo i stała się
częścią kanonu literatury. Prolog był często cytowany, a prawie każdy,
kto był w szkole średniej, pamiętał przynajmniej początek. Można
powiedzieć, że jego dzieło zostało lekturą szkolną.
W życiu pozagrobowym jego znaczenie było niewielkie. Gdyby nie Itimeir, zostałby zapomniany i nigdzie by o nim nie wspomniano.
─── ⋆⋅ ♰ ⋅⋆ ───
------RELACJE------
(główna czwrórka)
Itimeir
(skopiuję z wpisu o Itimeirze)
(Ta sekcja jest naprawdę skrótowa - albowiem zrobię oddzielny wpis o nich :p)
Tak więc, trudno mi o nich mówić skrótowo. Moja zasada - albo szczegółowo albo wcale! nie umiem inaczej. A więc po prostu powiem, że ogólnie od początku Itimeir widział w nim swoje oparcie, tą twardą dłoń, której mu brakowało. Dzięki Katamenosowi nauczył się odróżniać pożądanie od miłości, bo podczas gdy Itimeir jest hyperseksualny, to Katamenos... Odwrotnie - najbliżej mu do aseksualnej osoby. Ogólnie - ich dynamika wygląda tak:
Itimeir pierdoli głupoty 24/7, a Katamenos słucha. Itimeir robi dla niego girlandy z kryształów i płacze, gdy przypadkowo je rozbije, a Katamenos śmieje sie z niego... Podczas gdy w nocy pisze wiersze o istocie, która ukazała mu się we śnie/paraliżu sennym jeszcze za życia... Katamenos zakochał się w Itimeirze od pierwszego wejrzenia - Itimeir niekoniecznie, bo on sam nie wiedział co to miłość. Nie umiał stwierdzić co czuje, myślał, że to tylko jakieś przywiązanie... On naprawdę kompletnie nie wiedział na czym to wszystko polega. A Katamenos? Wiedział aż za dużo.
Przez 3/4 istnienia ich shipu zazwyczaj kojarzyłam ich ze smutną/dość depresyjną scenerią dwóch osób, które są nieodpowiednie dla siebie, ale pchają swój związek aż zadziała, tylko dlatego, żeby nie oszaleć z samotności... Tak - taka jest idea ich shipu i analiza, jednak... Ja nie chce trwać w tym smutku sprzed 4 lat temu. Chcę się zmieniać, a oni zawsze zmieniali się ze mną.
Teraz ta dwójka jest szczęśliwa, bo ja chcę być taka.
Dlatego też ewoluowałam ich związek, tak że oboje stają się lepszymi osobami - Katamenos bierze się za siebie, zaczyna być wrażliwym na innych i uczy się życia w społeczeństwie od nowa. Pracuje nad sobą, fizycznie i mentalnie - uczy się na Itimeirze. A Itimeir? Jak już wcześniej mówiłam - uczy się zdrowej miłości. I oni naprawdę, byli szczęśliwi razem.
Ale Itimeir umarł i Katamenos już nigdy nie znalazł domu.
Wiecie co dla mnie też jest piękne? To Itimeir był tym, który uratował Katamenosa. Ponieważ bez Itimeira Katamenos był nikim. Nie miał schronienia, bezpieczeństwa, nie miał miejsca, w którym mógłby być bezpieczny - był tylko człowiekiem, a dodatkowo potępieńcem, czyli najniższą istotą w hierarchii. A Itimeir? Był najwyżej w ziemskiej hierarchii, i to właśnie ta boska fantomiczna istota zdecydowała się przelać na siebie jeszcze więcej dziwnych spojrzeń i szeptów demonów, tylko by chronić człowieka. Kiedy Itimeir był w pobliżu, Katamenosa można było nazwać kimś akceptowalnym, ponieważ Itimeir tak nakazał (to dlatego, kiedy Itimeir umarł, Katamenos czuł się naprawdę niepewnie i rzeczywiście nie mógł zbliżać się do Kasadu).
Irmes
Katamenos wywarł najgorsze pierwsze wrażenie na Irmesie. Ich pierwsze spotkanie miało miejsce niedługo po wielkiej kłótni Katamenosa i Itimeira, która naprawdę zraniła boga. No, więc pierwszą rzeczą, jaką zrobił Irmes, było złożenie człowiekowi naprawdę miłej wizyty i wyrzucenie mu każdego popełnionego błedu i skazy w jego osobie - Irmes był naprawdę wściekły - a na domiar złego, nienawidził potępieńców. Powiedział Katamenosowi „spójrz, co zrobiłeś”, mówiąc o tym, jak Itimeir płakał przez długie godziny przed przyjacielem. Ta sytuacja sprawiła, że Irmes bardzo uważała na Katamenosa i cały czas ma go na oku. Katamenos również był tym bardzo sfrustrowany, ponieważ Irmes... Trzeba powiedzieć - bardzo go onieśmielał. Wcześniej widział go tylko z daleka lub z opowieści Itimeira, który mówił że Irmes nie rozmawia z nikim niższym hierarchicznie. Prawie nikt nie wprawił Katamenosa w takie zakłopotanie za jego życia lub po nim, jak Irmes. I Katamenos wiedział, że na to zasłużył.
Katamenos o dziwo darzył go sporym szacunkiem... Rozumiał punkt jego widzenia i widział w zachowaniu bożka słuszność. Nie czuł, że bożek w ogóle powinien rozmawiać z kimś takim jak Katamenos. Ale mężczyzna wciąż miał chwile, w których nie miał żadnych barier w mówieniu Irmesowi takich zwykłych docinek jak „po co zakrywasz twarz, skoro i tak będziesz chodził półnagi?”
Po śmierci Itimeira Irmes był wściekły na Katamenosa za to, że nie był w stanie ochronić swojego partnera, mimo że Irmes również nie mógł. Bożek, zaraz po uspokojeniu ataku w Kasadzie, przyszedł do Katamenosa wciąż ze swoją armią i zaczął wściekle krzyczeć na niego, że nie był w stanie chronić swojego kochanka i nie wspierał go w chorobie (psychicznej), co nie było prawdą, ale Irmes był zbyt wściekły, by nawet dobrze myśleć. Ostatecznie jednak to Irmes oddał Katamenosowi koronę Itimeira.
Paris
Szczerze? Nie mam co tutaj mówić, bo oni nigdy ze sobą nawet kontaktu nie mieli i nie powinno wydać się to dziwne, ale Katamenos patrzył trochę gniewnie na Parisa, wiedząć o krzywdzie, którą kiedyś miał wyrządzać Itimeirowi... Nie znał całej historii - jednak wciąż omijał Parisa szerokim krokiem.
Lou pojawiła się w życiu Katamenosa dopiero jakiś czas przed odrzuceniem ofiary. Wcześniej się go bała, ale zobaczyła jak wpływowy i potężny w swoich słowach jest jej brat i zapragnęła być taka jak on. To Lou nauczyła go zdrowej wrażliwości i że okazywanie uczuć jest w porządku. Lou przekazału mu, jak cieszyć się małymi rzeczami w życiu i jak powinien być delikatny dla właściwych ludzi. To tak, jakby wykształciła w nim poczucie delikatności. Lou była prawdopodobnie jedyną osobą, która widziała jego troskliwą, słabszą i opiekuńczą stronę za jego życia, była jedyną osobą, która sprawiła, że Katamenos czuł się bezpiecznie we własnej skórze. Wiedział, że przy niej może nawet płakać. Katamenos był wdzięczny za jej wsparcie i troskę. Dał jej więcej pewności siebie i lekcji życia, których potrzebowała, co sprawiło, że stała się niezależną i silną kobietą. W rzeczywistości mieli tylko siebie nawzajem w swojej rodzinie... Zanim ich relacja stała się bliska, byli zupełnie sami, bez nikogo... I Katamenos był tym, który otworzył drzwi do ich relacji.
Blisko swojej śmierci, Katamenos zaczął odczuwać niepokój, gdy był sam, ponieważ zawsze czuł, że ktoś go śledzi. Tylko Lou wiedziała o jego halucynacjach i była tą, która go pocieszała i uspokajała. Jedyną rzeczą, którą Katamenos wciąż ma, która jest z nią związana, jest kompas, który Lou dał mu przed śmiercią. Pierwotnie należał do ich matki.
─── ⋆⋅ ♰ ⋅⋆ ───
GALERIA
Pomimo, że Katamenos był pierwszą moją oc z uniwersum, to nie ma dużo jako tako rysunków :c Zawsze mi z tego powodu smutno - ale najśliczniejsze rysunki (i najwięcej) ma z Itimeirem! Ale na razie wstrzymuję się z dodawaniem shipowych rysunków, bo chciałam je dodać we wpisie o ich związku
 |
Katamenos i Maximilian
|
 |
Katamenos i Aret - młodszy brat
|
 |
Katamenos pociesza mnie przed maturą
|
XOXO,
Vin
